|
|
 Ik heb niet de positieve blik van Ben Tiggelaar! (Dit wordt jouw jaar!) Om dit jaar gefocused aan de slag te gaan, heb ik een serie boekwerkjes doorgelezen en deels toegepast om me het hele jaar doelgericht en in flow al mijn persoonlijke en zakelijk doelstellingen te laten halen.
In 2010 werd ik door Focus Conferences uitgenodigd voor een kleinschalig en eenmalig seminar van Ben Tiggelaar. Ben Tiggelaar is auteur, onderzoeker én performer. Bekend van het evenement MBA in één dag en boeken als Dromen, Durven, Doen en ook Dit wordt jouw jaar!. In het evenement ging Tiggelaar in een sneltreinvaart én entertainend door de denkgedachten van zijn subjecten: managementgoeroes. In wat een testlezing bleek, proefde Tiggelaar of zijn drie nieuwe subjecten rijp zijn voor het grote werk. In 2006 zag ik de MBA en het was met Quinn, Mintzberg, Porter e.a. nogal klassiek. De subjecten van dit seminar waren David Allen’s Getting Things Done (timemanagement), Timothy Ferris Een werkweek van 4 uur (laat ik het lifestyle management noemen) en Marcus Buckingham’s Ontdek je sterke punten (performance management). Zeer veel van deze onderwerpen komen terug in Dit wordt jouw jaar! 12 krachtige lessen in persoonlijke verandering. Het is een lineaire aanpak van persoonlijke visie, sterke punten, actiedoelen, focus, persoonlijk verandermanagement, zelfleiderschap. Er zit ook veel positivisme in dit boekje: mits goed voorbereid en gemotiveerd is alles haalbaar. De zwakte is hoe organiseer je dat het lukt. In bedrijven en teams blijkt het al lastig, maar in je eentje! Met al die ‘verleidingen’. Of het nu gaat om minder wegen , meer bewegen, meer focus etc. omgaan met afleidingen is hard. Beperkt gaat Tiggelaar hier op in.
Ik heb inmiddels twee andere bronnen aangeboord: 18 minuten , regel je leven in 18 minuten per dag door Peter Bregman (Boekerij 2012) en How to get focused door Scott Scheper. Beide auteurs stellen stevige persoonlijke veranderprocessen voor. De eerste is een aardige en tot op heden goed passende truc: 5 minuten aan het begin van de dag overzicht creeren, elk uur een minuutje rusten en einde van de dag weer die 5 minuten. Belangrijkste doel: ritme inbouwen, dag in dag uit. Maakt niet uit wat je wilt bereiken, daar ligt de sleutel. Het tweede werk, How to get focused, is zeer zeer helpvol. En online helemaal te lezen aangezien de auteur het hele boek daar eerst gepubliceerd heeft en de feedback weer gebruikt om een nog beter werk te maken. Het vult het gat dat er bij Tiggelaar mijns inziens is. En zeer praktisch. Om doelen te beschrijven, mooie woorden. Doen is hard worden en blijven voor jezelf. WIl je focus! Moet je organiseren door strak te leven, allerlei afleidingen uit te schakelen of op te ruimen. Ik heb dus veel appjes van mijn mobiel eraf gegooid (distractors), mijn email gerestyled (alle nieuwsbrieven de deur uit, Facebook heringericht etc. ) suikers, alcohol en koffie uit mijn dieet, zo strak mogelijk twee uur werken aan een schrijfdoel etc. etc.
En ja dit wordt zeker mijn jaar. Omdat ik behoorlijk precies weet wat ik wil, hoe ik het wil en tientallen technieken heb gezien, onderkend en (deels) toegepast om al die doelstellingen te verwezenlijken. En jij, hoe ga jij dat doen?
 Nodig een tiental auteurs, recensenten en (ex)juryleden van het Managementboek van het Jaar uit en stel de vraag: Wat zijn jullie top managementboeken? Bronmateriaal: de eerder gemaakte keuze (in 1997) van de beste 100 managementboeken (zie hier de orginele lijst), de verkooplijst van Managementboek.nl vanaf 2000 en onze gemeenschappelijke deskundigheid. Mainpress heeft zich tot doel gesteld de beste 100 managementboeken aller tijden samen te stellen. Ik ben in deze “jury” uitgenodigd om mijn deelname (in 2008 en 2009) als jurylid van het beste managementboek.
Tsja hoe doe je dat zo’n selectie? Het zijn er nogal veel . Jaarlijks verschijnen er duizenden. Kees en Philip hadden een aantal testjes voor de deelnemers en een aantal vragen. Wat is jouw top 3? (internationaal en in het Nederlands beschikbaar).
Hier is mijn (donderdag) top-of-mind lijstje (met wat argumentatie):
Top 3 Nederlands
C.K. Prahalad De toekomst van concurrentie: baanbrekend werk. Sowieso moet er op de lijst een boek van Prahalad?
Robert Cialdini Invloed De zes geheimen van het overtuigen. Het marketing & managementhandboek om met je mensen je doel te kunnen bereiken.
Alexander Osterwalder & Yves Pigneur Business model generatie: een link naar moderen managementliteratuur geeft Ostenwalder ea heel veel inzicht in moderne ontwerpprincipes en –tools.
Top 3 Internationaal
Tom Peters Re-image!: Ik ben zo’n Peters fan en dit is een fantastisch boek.
Tom Kelley The art of innovation: Dit boek maakte indertijd grote indruk en ook anno 2012 heeft Kelley een goed verhaal. Zijn bedrijf , IDEO, is al jaren toonaangevend in ontwerp.
Tracy Kidder The soul of the new machine :ondenkbaar alle technische innovaties van de laatste 25 jaar (WWW, tablets, smartphones etc.) zonder die revolutie in de jaren ’70: de mini-computers van DEC en Data General. Een inspirerend behaal!
En daar begint de eerste lastige gedachte: allemaal Angelsaksische boeken, geen enkele Nederlandstalige auteurs (sorry Hans van der Loo, Jaap Peter en Rudi Kor)! Veel sociale boeken, organisatie ed, wat ook weer veroorzaakt is door de werk-en leeservaring van de aanwezigen. Dit was een breed beeld. Er is gefilosofeerd over een canon (om bijvoorbeeld het belang van auteurs als Frederik Taylor, Edwards Deming en Peter Drucker inzichtelijk te maken). Kan sociale media ingezet worden en zo ja hoe? Moeten de boeken ook nu nog leverbaar én leesbaar zijn? De zaal is gevuld met zeer deskundige en ervaren beroeps – en hobbylezers, maar zijn die representatief? Het team van managementboek.nl is nu weer aan zet om met alle info uit deze sessie een selectieplan op te zetten.
 Thuisgekomen heb ik de andere grote Top 100 managementboeklijst nageslagen. De lijst die door 800CEOREAD is gepubliceerd als The 100 Best Business Books of All Time (2007). Wat voor belangrijke werken zijn dieper weggezakt? Hier een paar voorbeelden:
The Innovation’s Dilemma van Clayton Christensen;
The Experience Economy (De ervaringseconomie) van Pine & Gilmore, maar Authenticiteit mag er wat mij betreft ook op;
Purple Cow van Seth Godin (Godin verdient zeker een plaats op deze lijst);
The Tipping Point (Het beslissende moment) van Malcolm Gladwell;
The five dysfunctions of a team (De 5 frustraties van teamwerk) van Patrick Lencioni ;
Six thinking hats (De zes denkende hoofddeksels) van Edward de Bono;
Titan van Ron Chernow (mijn favoriete categorie, biografien, zou in Nederland vertegenwoordigd kunnen worden met De Prooi van Jeroen Smit of D.G. van Beuningen van Harry Wijnen);
Moneyball van Michael Lewis;
The wisdom of crowds door James Surowiecki (ter inspiratie voor de organisatie van dit initiatief).
 Vandaag kocht ik weer eens een setje postzegels. Tien keer éénmaal de afbeelding van Koningin Beatrix. Ik heb wat gemist de laatste tijd want de vorige keer was het 44 eurocent per zegel, en dat stond er ook gewoon op. Ik email, e-card, ping, twitter en sms de meeste berichten. Alleen banken, belastingdienst ed willen mij nog post sturen. Reclamebedrijven ook nog wel eens. Oud papier. Dus 50 cent per zegel, dat is ruim 13% meer. De waarde van de postzegel is inmiddels zichtbaar verdwenen. Het is nu 1.
Dat is hetzelfde als die andere 1, die euro. Wat is die eigenlijk waard? Ik heb geen idee. Het concept van de – en inflatie is een erg moeilijke. Het is slecht zichtbaar en erg lange termijn en afhankelijk van veel invloeden. Als onze overheid een bank koopt voor ruim 16 miljard en die eens moet afwaarderen omdat het nooit meer voor dat bedrag verkocht gaat worden, zal invloed hebben. Een miljard is al een moeilijk te bevatten hoeveelheid. Je koopt er een paar vliegtuigen voor, maar ook heel veel creativiteit, onderwijs, zorg ed. (om alle onduidelijkheid te voorkomen, ik stem en denk behoorlijk sociaal). Andere inflaterende maatregelen: meer geld bijdrukken, laag houden van marktrentes door de ECB om landen overeind te houden, afwaarderen van schulden in die landen door weer andere landen etc. etc.
Ik heb nagedacht over een voorbeeld voor mezelf om dit te begrijpen: Nederland en Duitsland zijn nóg de landen die dit feestje (de euro als gemeenschappelijke munteenheid) gaande houden. Wij zijn die twee vrienden die samen een kratje bier hebben gekocht om een lekker feestje te bouwen. 24 pijpjes, 12 p.p. Dan worden we ontdekt door onze andere “vrienden” (de Griek, de Ier, De Italiaan, de Portugees etc.) en we durven geen nee te zeggen, we zetten de deur zelfs wagenwijd open voor meer meedrinkers. Dus wordt de spoeling dunner en dunner en ons feestje verpest. Is dat a-sociaal? Er worden geen extra kratjes meegenomen. Ik denk dat ieder dit voorbeeld begrijpt. Dit is inflatie, ons aandeel in dit feestje is verschraald. (voor de dames denk in flessen Prosecco, ook veel luchtbelletjes).
Ik realiseer me dat ik denk dat het concept van de Europese Economische Eenwording een leuk idee was, maar mislukt is. Er wordt gewacht op het genadeschot, het excuus om te stoppen met Griekenland bijvoorbeeld, of China of geldmarkten die iets eisen of regelen. Veel economen zijn het hier natuurlijk al lang over eens, politici moeten doorgaans langer wennen aan onafwendbare beslissingen. Ander type mens, ander belang. Europa is een huwelijk met onduidelijke voorwaarden, maar de scheiding is onafwendbaar. Iedereen in de omgeving ziet dat, maar zelf deinzen we terug voor de consequenties.
Om in actuele boottermen te spreken, het gat in de romp is zichtbaar en groot, kapseizen een reële optie. Maar wie durft te denken aan evacuatie en de verantwoordelijkheid voor die beslissing en gevolgen te nemen?
Over twee jaar koop ik vaste wel weer een setje postzegels. Weer tien van één. Ik verwacht een paar veranderingen: het kost minimaal €6, er staat een Koning op de zegel én ik gooi de enveloppen niet meer in een oranje box met PostNL erop. Wedden om een kratje bier! Wie durft?? En waarom?
 Alsof ik in een writersblock zat de laatste maanden! Er kwam nauwelijks een postje uit mijn vingers. Word was voornamelijk aan om plannetjes voor subsidies te typen. Boeken werden gelezen maar omgezet in recensies, artikelen oid nee dat niet. Een hoop nog niet uitgewerkte mindmaps, pagina’s ideeen dat allemaal wel. Dat noopte mij de afgelopen twee weken tot aanbrengen van veel structuur, want schrijven vind ik leuk! Ik ben jaloers op mensen die dit echt goed kunnen zoals vriendin Claudia van der Sluis, multitalent met kinderboeken, non-fictie en detectives op haar naam. En nog meer niet op haar naam, maar wel geschreven.
En dus ben ik nu los op het toetsenbord. M-engaged is weer wat aangevuld, veel schrijfplannen voor artikelen zijn Eric en moi aan het bespreken. Gubbe Publishing heeft weer updates en ook Nienke, de redactrice van Manager En Literatuur heeft mail dat ik de stapels boeken die ik nog heb liggen voortvarend ter hand ga nemen.
Eén van de missies van 2012 wordt een positie als Gamification – deskundige verwerven. De ervaringen heb ik en die wordt nu in verschillende M-engaged projecten verder uitgebouwd.
Tsja en het geschreven woord blijft een belangrijk medium, met name voor de bedrijfskant van onze samenwerking. Ik heb inmiddels mijn (internationale) uitgeverscontacten weer aangehaald en leuke openingen ontdekt.
Wat was de hulp? How to get focused door Scott Scheper. Hele boek staat online. Voor een prikkie (€8) op de iPad. Heel duidelijk! Lezen. Laten doordringen. Toepassen = gaan.
 Minimaal twee keer in de week zit ik met iPad voor me te zweetfietsen in het fitnesscentrum SDM. Ik combineer het nuttige met het aangename (want kijken naar de dierenpoltie (‘s ochtends) of de make over van meisjes heb ik na één keer wel gezien):
- trappen, zweten en waarschijnlijk afvallen;
- een selectie van eerste hoofdstukken gedownloadde van aansprekende boeken lezen.
Ik maak van te voren op Amazon een ruime selectie van interessante titels die ik naar de Kindle App op mijn iPad dirigeer en zo lees ik tijdens één fietsbeurt gemiddeld twee eerste hoofdstukken, Dat zijn er maandelijks dus een stuk of 16 waarvan er wel een kwart echt interessant zijn.
 Afhankelijk van mijn directe wens om ze te lezen worden ze in hun geheel op de iPad/ Kindle gezet (maar dan moet de wens wel erg groot zijn, uiteindelijk heb ik toch liever een papieren boek in handen, voor aantekeningen en boekenkast.)
De positieve score van de laatste weken
- How to get focused?
- Game on: Energize your business with social media games
- A Year in the Life of William Shakespeare: 1599
- On Writing van Stephen King
Nu wachten tot er een bruikbare variant op dit thema is voor Nederlandse boeken?
 Last week I happily downloaded the latest 12th issue of The Project, Virgins great all iPad tablet magazine. After the start end 2010 it got better, both content wise as interactive. This latest issue features a new music chapter with music and interviews from Willy Moon, and Clock Opera. Excitedly I went on reading and after a while I felt somewhat alarmed: I have been reading this before! It started with the piece on the Coca Cola add (link) from the Super Bowl, the article on Bill Bryson rang a bell as well but all travel items were familiar too: the 12th issue was in large part earlier material in a new cover! Interview with James Frey, old. Nordic thrillerwriters, in the summer Project issue. No editorial that explains this and the issue costs still €2,39 like any other new issue. The Project has discovered a new content/publishing model used in the music industry very often  This won’t be a Game Changer!
So I started to look for reactions, but issue #12 has no reference on the www.projectmag.com site (they are stuck on issue 11, interesting content management as well) and because it is now in Apple Bookstand the amount of issues sold is unknown. But no where any complains, nor in iTunes or on the Facebook page nor on Twitter Why? Do people read their magazins or are they forgetting it quickly? Or are there hardly any readers, which also seems strange.
Maybe some explanation, some refund or free Virgin Galactic ticket (in return I write a piece for The Project (which I like to do anyway)?
Still keep up the good work and innovative publishing approach. Mistakes and miscommunication can happen.
 De laatste week van 2011 heb ik mij getrakteerd op het lezen van de biografie Jan Timman De Geest van het spel geschreven door John Kuipers (uitgave van New in Chess). En het naspelen van de hoogtepunten uit Timman’s indrukwekkende schaakcarriere. De biografie is geschreven ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van ’s Neerlands grootste schaker op 14 december. Max Euwe mag dan wereldkampioen geweest zijn, Timman heeft in de periode 1978 – 1993 aan de top van het wereldschaken meegedaan. Gedurende zijn hele carrière in de periode 1976 – 1990 was hij de ‘Best of the Rest’ en moest slechts Anatoli Karpov en Garry Kasparov voor zich dulden.
Ruim 35 jaar schaak ik, soms stevig, de laatste jaren minder. Toen ik op mijn 14de flink aan de studie sloeg was Jan Timman mijn held. In 1976 begon hij aan een lange en gestage opmars naar de wereldtop die hem via vele interzonale en matches om het wereldkampioenschap pas in 1993 de titel vice-wereldkampioen opleverde. Het is in het internet en schaakdatabase tijdperk haast onvoorstelbaar, maar ik verzamelde zijn partijen door honderden partijen op te zoeken in toernooibulletins en uit te schrijven in dikke multomappen. Ik bezocht regelmatig de schaakwinkel van Wim Andriessen in Amsterdam. Zo verzamelde je in de jaren ’70 – ’80 ook openingstheorie. Eén druk op de zoekknop van www.chessgames.com laat mij de hele schaakgeschiedenis van meer dan 3.100 partijen van Jan Timman zien. Miljoenen partijen paraat en duizenden kwalitatief hoogwaardige websites. Voor een amateur is het nauwelijks bij te houden.
 Een biografie over een schaker moet over schaken gaan. Deze biografie kent geen schaakzet en geen schaakdiagram. Een aanschakeling van gebeurtenissen en jaartallen. Ik denk een groot gemis. Ik kan het deels wel begrijpen: Jan Timman is een zeer productief en succesvol auteur van schaakboeken waaronder partijverzamelingen van zichzelf. Ik heb naast de biografie ook steeds bord en stukken bij de hand gehad en Chess the Adventurous Way die zijn hoogtepunten over 1983 – 1993 beslaat. En menig analyse in Schaakbulletin en New in Chess Magazin natuurlijk.
Het wreekt zich dat de uitgever New In Chess een succesvol schaakuitgever is, en geen tekstboekuitgever. Het is een droge volle bladspiegel, matig geredigeerd en een moeilijk te duiden volgorde van hoofdstukken en citaten. Chronologie lag voor de hand, of van hoogtepunt naar hoogtepunt. Een gemiste kans. Misschien kan een samenvatting, aangevuld met highlight van partijen en eindspelstudies (Timman is daar heel goed in, het is niet mijn liefhebberij) een idee. Want na dertig gelezen te hebben dat Timman faalmomenten kent, tsja dat weten we wel. Wat is eigenlijk Timman’s beste partij, of zet?
De stelling is uit de partij Jan Timman – Anatoli Karpov, Linares 1993, 35.Tc6! wit wint. Timman en Karpov zouden enige weken later om het wereldkampioenschap spelen. In de match was hij kansloos tegen Karpov, zijn grote kwelgeest sinds het EK junioren in Groningen in 1970.
 2011 was het jaar van de hogere bergen en diepe dalen, met zicht op afgronden. Over privé laat ik me op deze weblog niet uit. Samenvattend, het is weer rustig. Zakelijk kent het jaar menig gezicht. De eerste twee maanden waren interne strijd met als mijlpaal het ontslag van een directeur en mede-aandeelhouder. Daarna de ruimte en de rust en vlak voor de zomer het juridisch gesteggel. Wat ongetwijfeld in 2012 nog staartjes zal krijgen. Waarom begin je eraan? Een kleine onderneming starten wat dan gaat lopen, het gaat vaker fout dan je zo in de gaten hebt. Zeker als er meerdere ego’s aan tafel zijn (ja ik heb er ook één natuurlijk), en altijd te onduidelijke en multi-interpretabele afspraken.
Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Met de rol van banken en investeerders. De afgrond van faillissement was in juni even heel dichtbij. Uiteindelijk win je door tegen iedereen te zeggen: zo wil ik dat we het gaan doen! Dat leverde winst op vanaf september. En weer een duivelsdilemma: er zijn projecten, stevige zoals twee van To The Next Level en veel in de pijplijn waaronder wEtenswaardig. Maar geen euro op de bank.
Wat wordt 2012? Ik zeg hier geen dingen waar ik op hoop! “Hoop” en vooral “proberen” kan eigenlijk niet heb ik ooit geleerd van succescoach Joop Albeda geven een verkeerde instelling. Dus 2012 wordt het jaar van succesvolle projecten van M-engaged en Gubbe. Meerdere zoals Medisch Rekenen, Softskills game voor projectmanagers en wEtenswaardig met o.a. de NHL Hogeschool en Hogeschool Van Hall Larenstein. Maar ook met het uitbouwen van projecten met Afuk (Tomke), en Bright Vision Entertainment.
Mijn eigen doelen zitten in deskundigheid uitbreiden en ventileren op de gebieden Gamification en Transmedia Storytelling. Meerdere kanalen zal ik hiervoor gaan inzetten. Ook de managementliteratuur krijgt weer aandacht aangezien ik in de jury zit voor het Beste Managementboek. Een leuk initiatief van Managementboek.nl Tsja en zo nog wat privedoelen die meer in bewegen en actief zijn liggen en met mensen omgaan.
Tot slot wil ik iedereen bedanken die in 2011 met me heeft samengewerkt en voor 2012 wil ik ook met jullie en met nog veel meer mensen successen maken en vieren.
 Aankomende dinsdag (20 december) verdedigt Feike van der Leij, lector Voeding en Gezondheid verbonden aan Hogeschool Van Hall Larenstein het plan “wEtenswaardig“. We (Gubbe i.s.m. Feike en collega’s) hebben een Kennisverspreiding en Innovatie Groen Onderwijs (KIGO) aanvraag voorbereid . Het project is gericht op het betrekken van leerlingen van 13 – 15 in het voortgezet onderwijs (klas 2 en 3) bij Gezonde voeding. En stiekem ook te interesseren voor werk in de Food en opleidingen in dat werkgebied. De aanvraag wil een multimediaal interactief lespakket ontwikkelen en implementeren.
Een lange aanhef voor een prangend probleem: onbekendheid met gezonde voeding van jongeren. Vrijdag zaten een aantal onderzoekers en docenten van HBO en MBO – instellingen op dit gebied om tafel en de interessante vraag is : waar leg je de grens in deze lessen? Bij het voedingsaspect? Bij vraagstukken als hoe voorkom je obesitas? En daarmee meteen het gehele pakket van levenstijl, individuele vrijheid om te kunnen eten waar je trek in hebt. In hoeverre willen we mensen betuttelen?
Docenten en onderzoekers aan tafel gaven aan dat kennis over voeding (wat is het eigenlijk? hoe wordt het geproduceerd? Wat is eigenlijk gezonde voeding?) maar een klein onderwerpje is in het biologie lespakket. We krijgen een generatie die snel te dik wordt. Wetenschappers melden keer op keer dat de leeftijd tot twintig jaar er nog meters gemaakt kunnen worden met bewustwording én voedings-opvoeding. Daarna wordt het lastig. De gemeenschappelijke lasten in de toekomst ten aanzien deze welvaartziekte lopen steeds verder op. Een rapport toevallig vorige week van Raad voor de Volksgezondheid en Zorg becijferde de enorme verschillen tussen laag en hoog opgeleiden op dit gebied. Een obesitas heb je dus niet zomaar. En ben je niet zomaar van af. Dit vereist naast bewust met voeding bezig zijn, een volledige andere levensstijl. Kijk naar wat er in het programma Obese allemaal komt kijken in de fases onderkennen, starten, terugvallen, opkrabbelen etc. Je moet zelf willen, je omgeving moet willen en je moet volhouden. Ga met de bril, ik eet alleen maar gezond, dus geen suikers, geen onverzadigde vetten, geen voorbewerkte voedingszaken, geen alcohol etc. de komende dagen eens door? Loop eens door een winkel of denk eens aan een Kerstborrel?
En in die wereld van “verleidingen” en verslavingen van vetten en suikers zitten jongeren elke dag. En daar willen we dus wat aan doen. Voor hun om lekkerder en heel veel langer te kunnen leven, en voor ons, ouderen, om het nog met zijn allen betaalbaar te houden.
 Moneyball is de verfilming van het gelijknamige boek van Michael Lewis. De film oogst grote lof niet in de laatste plaatst door de hoofdrol van Brad Pitt. Lewis is sinds zijn debuut Liar’s Poker (1989) gespecialiseerd in het beschrijven van bijzondere gebeurtissen in de werkelijkheid. De bijzondere opkomst van een honkbalteam is daar één van. De ondergang van de financiele wereld in The Big Short (2008) en recent Boomerang The meltdown Tour (2011, orginele Amerikaanse editie heeft als ondertitel Travels in the New Third World) zijn daar andere van. Voor de laatste heeft Lewis geen film nodig. De hoofdrolspelers staan dagelijks voor de camera’s en in de krant. Het zijn de politiek leiders en bankiers van Europa.
Lewis schrijft met een enorme dozes humor. Het grenst aan leedvermaak. Boomerang beschrijft de teloorgang van een aantal eurolanden vanuit het perspectief van een financieel ramptoerist. Hij verlustigt zich bijna aan de IJslanders, de Ieren, de Grieken en de Duitsers. Allen met verschillende drijfveren waarom het mis ging. En mis, ja mis ging het. Als je het leest begrijp ik dat er geen weg terug meer is met het instorten van de Euro. IJslandse vissers kregen het in hun hoofd om met valuta’s te speculeren, en banken te beginnen, Griekse monniken van het Vatopaidi klooster ontdekten de mogelijkheid een waardeloos stuk moeras te ruilen voor waardevolle grond en te speculeren. Ieren gingen massaal aan het huizen bouwen. Onverkoopbare huizen maar wel met een heuse huizenbubbel. En de Duitsers, ja die hebben dat allemaal bekostigd en in gespeculeerd.
Tot slot keert Lewis terug naar Amerika, op de fiets met oud gouverneur Arnold Swarzenegger van Califormania. En naar de steden in California. De landelijke overheid drukt haar probleem naar beneden, naar de staten en die op hun beurt weer naar de steden. California is de armste staat van Amerika, en Vallejo één van de armste steden. Geld is er genoeg geweest, maar zoals Lewis het menigmaal in dit boek aantoont, de mens kiest vaak voor de korte termijn bevrediging dan voor de lange termijn zekerheden. Amerikaanse overheidsfunctionarissen zijn niet anders dan Griekse ambtenaren of IJslandse vissers.
(Dit stuk is een opzet voor de bespreking van The Big Short en Boomerang voor Managementboek.nl)
|
|
Recente reacties